“Aman Hocam, Buranın Çocuğunu Oynat” Zihniyeti

Konya futbolunun belki de en büyük, en kronik sorunlarından biri… 

“Aman hocam buranın çocuğunu oynat…”

Bu cümleyi duymayan teknik direktör yoktur. İlçesinden kasabasına kadar hemen her yerde aynı baskı, aynı beklenti. Oysa futbolun tek bir gerçeği var: Hak eden oynar.

Ama biz ne yapıyoruz? “Bizim çocuk” diyerek, formayı liyakatin değil, aidiyetin ödülü haline getiriyoruz. Bu da sadece bir oyuncuya değil, koskoca bir takıma zarar veriyor. Çünkü hak etmeyen sahadaysa, hak eden kenarda kalır. Bu da rekabeti öldürür, gelişimi durdurur, başarıyı imkânsız hale getirir.

İşin daha da üzücü tarafı altyapılarda yaşananlar…

“Aman hocam şu çocuğu oynat, babası takıma forma yaptırdı…”

“Babası takıma yemek söyledi…”

Futbol bu mu gerçekten?

Eğer bir oyuncu sahaya çıkmayı formayla, yemekle, hatırla kazanıyorsa; o kulüp zaten kaybetmiştir. Çünkü altyapı dediğiniz yer, geleceğin inşa edildiği yerdir. Orada yapılan her adaletsizlik, yarının futbolunu çürütür.

Kimse yanlış anlamasın… Elbette her kulüp kendi evladını görmek ister. Bu çok doğal. Ama o forma, duyguyla değil, performansla alınır. Eğer bir oyuncu gerçekten iyiyse zaten oynar, zaten kendini gösterir. Kimsenin referansına, torpiline ihtiyacı olmaz.

Bırakalım artık bu zihniyeti.

Bırakalım herkes işini yapsın.

Hoca hocaysa karar versin, oyuncu oyuncuysa çalışıp kazansın.

Çünkü futbol, “buranın çocuğu” meselesi değil…

Futbol, hak edenin oyunu.