HER ŞEY PARA DEĞİLDİR…

Hayat bize bazı şeylerin fiyatını öğretirken, bir bakmışız ömür tükenmiş ve arkaya dönüp bakıyoruz gerçek değerini bize kimse öğretmemiş.

Daha güzel bir ev istiyoruz. Daha iyi bir araba, Daha çok para, Daha yüksek bir makam…

Koşuyoruz.

Ama bazen o kadar çok koşuyoruz ki, neden koştuğumuzu unutuyoruz.

Oysa hayatın en kıymetli şeylerinin etiketi yoktur.

Bir annenin “Kendine dikkat et.” demesinin fiyatı yoktur, Bir babanın sessizce arkasında durmasının, Gerçek bir dostun, herkes giderken yanında kalmasının, Çocuğun annem, babam diye boynuna sarılmasının, Sabah uyandığında sağlıklı dinç olarak kalkmanın, Akşam eve geldiğinde seni bekleyen birinin olmasının,  

Bunların hiçbirinin fiyatı yoktur paha biçilemez.

Çünkü bazı şeyler satın alınamaz.

Mesajlar saniyeler içinde gidiyor, paralar saniyeler içinde harcanıyor, insanlar saniyeler içinde hayatımızdan çıkıyor.

Ama kalplerimizin birbirine ulaşması neden bu kadar zorlaştı?

Artık sahip olduklarımızı değil, kaybettiklerimizi saymanın zamanı gelmedimi,

Paralarımız değil, zamanımız akıp gidiyor. Zaman geri alınamayan tek servet.

Bir gün dönüp baktığımızda;

“Keşke daha çok param olsaydı.” demekten çok, “Keşke annemle daha fazla otursaydım.”

“Keşke babam hayattayken daha çok konuşsaydım.” “Keşke çocuklarım büyürken yanlarında olsaydım.”

“Keşke sevdiğime sevgimi daha çok söyleseydim.” diyeceğiz.

Ve işte o gün anlayacağız:

Hayat, kazandıklarımızdan çok; uğruna neleri kaybettiğimizle ölçülüyor.

Para gereklidir.

Ama hayatın kendisi değildir. Para ev alabilir, yuva alamaz. Para yatak alabilir, uyku alamaz.

Para ilaç alabilir, sağlık satın alamaz. Paranın iyileştiremediği nice hastalıklar,  Para kalabalık oluşturabilir, dostluk oluşturamaz.

Para gösteriş sağlayabilir, huzur sağlayamaz.

Öyleyse biraz yavaşlayalım.

Sevdiklerimizin yüzüne bakalım. Evet bu dönemde para biriktiremiyoruz ama zaman akıp gidiyor en azından sevdiklerimizle hatıralar biriktirelim.

Çünkü hayatın sonunda, kalbimiz konuşacak.

Ve belki de insanın gerçek zenginliği şudur:

Arayabileceği bir annesi, elini tutabileceği bir babası, derdini anlatabileceği bir dostu, sarılabileceği bir ailesi

ve geceleri başını huzurla koyabileceği bir yastığı varsa… Dünyanın en zengin insanıdır.

Çünkü bazı servetlerin hesabı bankada tutulmaz. Kalpte tutulur.

Ve unutmayalım:

Her şey para değildir.

Bazı şeylerin değeri, ancak kaybedildiğinde anlaşılır.