SÖYLE ZALIM SULTAN!
Bir koltuğa oturunca insan değişir mi? Yoksa insanın içinde sakladığı gerçek, makam sahibi olunca mı ortaya çıkar? Dün kapısını çaldıklarına bugün kapısını kapatanlar… Dün adalet isteyenler, bugün hesap vermekten kaçanlar… Dün milletin hizmetkârı olduğunu söyleyenler, bugün kendisini milletin üzerin
Bir koltuğa oturunca insan değişir mi?
Yoksa insanın içinde sakladığı gerçek, makam sahibi olunca mı ortaya çıkar?
Dün kapısını çaldıklarına bugün kapısını kapatanlar…
Dün adalet isteyenler, bugün hesap vermekten kaçanlar…
Dün milletin hizmetkârı olduğunu söyleyenler, bugün kendisini milletin üzerinde görenler…
Söyle zalım sultan!
Sen kime güveniyorsun?
Barış Manço'nun hafızalarımıza kazınan “Söyle Zalım Sultan” eserini dinlerken insanın aklına yalnızca bir sitem gelmiyor. Gücü, makamı, adaleti ve insanın kendi vicdanıyla hesaplaşmasını da düşünmeden edemiyoruz.
Çünkü tarih bize çok şey öğretti.
Nice sultanlar geldi geçti.
Nice saraylar kuruldu, nice saltanatlar yıkıldı.
Güçlü ordular dağıldı, zengin hazineler tükendi.
Ama geriye bir şey kaldı:
Kimin adaletle, kimin zulümle anıldığı!
Bugün de sorulması gereken sorular var.
Bir makam, sahibine sınırsız yetki mi verir?
Bir koltuk, insanı eleştiriden muaf mı tutar?
Bir unvan, yapılan yanlışları görünmez mi kılar?
Hayır!
Makam, insanı büyütmez.
İnsan, makamı taşıyabildiği kadar büyüktür.
Devlet yönetmek, yalnızca emir vermek değildir. Devlet yönetmek; hakkı korumak, adaleti sağlamak, liyakati gözetmek ve milletin emanetine sahip çıkmaktır.
Peki bugün vatandaş ne istiyor?
Gençler torpil değil liyakat istiyor.
Emek veren hakkını almak istiyor.
Esnaf yarınından emin olmak istiyor.
Vatandaş, adaletin kapısının herkese eşit açılmasını bekliyor.
Bunlar fazla şey mi?
Bir ülkede adalet yalnızca mahkeme salonlarında aranıyorsa, orada eksik kalan çok şey var demektir.
Adalet; işe alımda, ihalede, eğitimde, ticarette, devlet kapısında ve hayatın her alanında yaşatılmalıdır.
Çünkü adaletin olmadığı yerde güven olmaz.
Güvenin olmadığı yerde huzur olmaz.
Söyle zalım sultan!
Sana verilen makamı emanet mi bildin, mülk mü?
Sana gösterilen saygıyı milletin sevgisi mi sandın, yoksa korkunun sessizliği mi?
Sana yöneltilen soruları neden tehdit olarak gördün?
Unutma!
Eleştiri düşmanlık değildir.
Soru sormak ihanet değildir.
Hesap sormak devlete karşı gelmek değildir.
Tam tersine, milletin hakkını savunmak ve devletin itibarını korumak sorumluluktur.
Bizim aradığımız saltanat değil, adalettir.
Bizim istediğimiz ayrıcalık değil, eşitliktir.
Bizim beklentimiz alkış değil, hesap verebilirliktir.
Çünkü devletin büyüklüğü, vatandaşının sesini susturmasında değil; vatandaşının güvenini kazanmasındadır.
Ve şimdi son kez soralım:
Söyle zalım sultan!
Bu makamlar sana mı kaldı?
Bu koltuklar sonsuza kadar senin mi olacak?
Tarih senden önce de nice sultanlar gördü.
Senden sonra da görecek.
Ama tarih, herkesi makamına göre değil, yaptıklarına göre yazacak.
Saraylar yıkılır…
Koltuklar değişir…
Unvanlar unutulur…
Fakat milletin hafızası unutmaz!
Çünkü günün sonunda ne makam konuşur ne de unvan…
SADECE ADALET KONUŞUR!