DÖNENCE

En Karanlık Gecenin İçindeki Sabah

Bazı şarkılar dinlenmez; yaşanır. Bazı eserler kulağa değil, insanın ömrüne dokunur. Barış Manço'nun "Dönence"si de işte böyledir.

Şarkının ilk satırlarından itibaren insanı saran derin yalnızlık, aslında umutsuzluğun değil, bekleyişin tarifidir. Gecenin en koyu anında bile uzaklarda güneşin doğduğunu bilen bir yüreğin sesidir bu.

Hayat da böyledir.

Bazen insan kendisini kupkuru bir dal gibi hisseder. Ne konuşacak mecali vardır ne de anlatacak sözü... Etraf sessizdir, umut uzak görünür. Fakat hayatın en büyük gerçeği, hiçbir mevsimin sonsuza kadar sürmemesidir.

"Dönence" tam da bunu anlatır.

Dünya döner...

Mevsimler değişir...

İnsan değişir...

Acılar yerini hatıralara bırakır.

Barış Manço, karanlığı inkâr etmez. Tam tersine, karanlığın içinden konuşur. Ama gözünü hep ufka çevirir. Çünkü bilir ki güneş, onu göremeyen için bile doğmaya devam eder.

Belki de şarkının en güçlü tarafı budur. Umudu yüksek sesle haykırmaz; fısıldar. Dinleyen de o fısıltının içinde kendi hayatını bulur.

Bugün nice insan, ekonomik sıkıntılarla, yalnızlıkla, hastalıkla ya da hayal kırıklıklarıyla mücadele ediyor. Kimisi konuşamıyor, kimisi derdini anlatamıyor. Fakat zamanın döngüsü yalnız tabiat için değil, insan için de geçerlidir.

Kışın ardından bahar gelir.

Gecenin ardından sabah gelir.

Sessizliğin ardından türkü yeniden söylenir.

"Dönence", sadece bir şarkı değildir; sabretmenin manifestosudur. İnsana, "Bugün karanlık olabilir ama yarın mutlaka başka bir gün olacak." der.

Belki de bu yüzden aradan geçen yıllara rağmen eskimiyor. Çünkü teknoloji değişse de insanın umuda olan ihtiyacı hiç değişmiyor.

Barış Manço bize, hayatın en önemli derslerinden birini notalara emanet etmiştir:

Hiçbir gece sonsuza kadar sürmez.

Dünya döndükçe umut da döner.

Ve insan, beklemeyi bildiği kadar yeniden başlamayı da öğrenir.